آموخته ام …… بهترین کلاس درس دنیا کلاسی است که زیر پای پیر ترین فرد دنیاست .
آموخته ام …… وقتی که عاشق هستید عشق شما در ظاهر نیز نمایان می شود.
آموخته ام …… تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید : تومرا . شاد کردی .
آموخته ام …… داشتن کودکی که در آغوش شما به خواب رفته زیباترین حسی است که در دنیا وجود دارد .
آموخته ام …… که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی ( نه ) گفت .
آموخته ام …… که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم .
یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم
گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم
خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد
بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم
جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم
شکوه از غیر خطا هست،خطایی نکنیم
یاور خویش بدانیم خدایاران را
جز به یاران خدا دوست وفایی نکنیم
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم
گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم
تا بهاران نرسیده ست هوایی نکنیم
گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان
با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم
وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم
پر پروانه شکستن هنر انسان نیست
گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم
و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق
جز برای دل محبوب دعایی نکنیم
مهربانی صفت بارز عشاق خداست
یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم
هوروش نوابی
خداوندا آرامشی اعطا فرما تا بپذیرم
آنچه را که نمی توانم تغییر دهم
و شهامتی اعطا فرما تا تغییر دهم آنچه
می توانم و دانشی که تفاوت این دو را
بدانم . آمین
یه راهی رو به خوشبختی...که فرداها رو می سازه
تموم زندگی اینه...همیشه هم صدا بودن
گذشتن از شب تردید...حضور تو کنار من
من از روز و شبای تو...تو ذهنم قصه می سازم
تو نقش اولِ رویام...تو هستی قصه پردازم
یکی فرداشو تو ذهنش...یه شکل تازه می سازه
یکی دیگه تو یک لحظه...همه دنیاشو می بازه
یکی حتی نمی دونه...که تنهایی چقدر سخته
یکی روز و شبش غرقِ...یه شانس و بختِ بی وقفه
اگه قسمت نبوده ما...بگیریم دستِ فردا رو
بشیم هم بغضِ این لحظه...نبینیم رنگِ رویا رو
نگو تقدیر ما اینه...نشو تسلیمِ این بن بست
واسه پیدا شدن از نو...هنوزم ردِ پایی هست
هنوزم یک نفر هر جا...تو رو تو خاطرش داره
حواسش هست به رویاها...تو رو تنها نمی زاره ...
تو رو تنها نمی ذاره
گاهي نمي شود، نمي شود كه نمي شود؛
گاهي هزار دوره دعا بي اجابت است،
گاهي نگفته قرعه به نام تو مي شود
گاهي گداي گداي گدايي و بخت نيست،
گاهي تمام شهر گداي تو مي شود...
روزی حضرت موسی به خداوند متعال عرض کرد: دلم می خواهد یکی از آن بندگان خوبت را ببینم.
خطاب آمد: به صحرا برو. آنجا مردی کشاورزی می کند. او از خوبان درگاه ماست.
حضرت به صحرا آمد و مردی را مشغول به کشاورزی دید. تعجب کرد که او چگونه به درجه ای رسیده است که خداوند می فرماید از خوبان ماست.
از جبرئیل پرسش کرد.
جبرئیل عرض کرد: در همین لحظه خداوند او را امتحان میکند، عکس العمل او را مشاهده کن.
بلیه ای نازل شد که آن مرد در یک لحظه هر دو چشمش را از دست داد. نشست و بیلش را در مقابلش قرار داد و گفت: مولای من تا تو مرا بینا می پسندیدی من داشتن چشم را دوست می داشتم. حال که تو مرا نابینا می پسندی من نابینایی را بیش از بینایی دوست می دارم.
حضرت دید این مرد به مقام رضا رسیده است. رو کرد به آن مرد و فرمود: ای مرد من پیغمبرم و مستجاب الدعوه. میخواهی دعا کنم خداوند چشمانت را شفا دهد؟
مرد گفت: خیر.
حضرت فرمود: چرا؟
مرد گفت: آنچه مولای من برای من اختیار کرده بیشتر دوست می دارم تا آنچه را که خودم برای خودم بخواهم.
بجای " تاج گل بزرگی " که پس از مرگم برای تابوتم می آوری، شاخه ای از آن را همین امروز به من هدیه کن!
**** شکسپیر
متشکرم:
برای همه وقت هایی که مرا به خنده واداشتی.
برای همه وقت هایی که به حر ف هایم گوش کردی.
برای همه وقت هایی که به من شهامت و جرأت دادی.
برای همه وقت هایی که با من شریک شدی.
برای همه وقت هایی که با من به گردش آمدی.
برای همه وقت هایی که خواستی در کنارم باشی.
برای همه وقت هایی که به من اعتماد کردی.
برای همه وقت هایی که مرا تحسین کردی.
برای همه وقت هایی که باعث راحتی و آسایش من هستی.
برای همه وقت هایی که گفتی "دوستت دارم".
برای همه وقت هایی که در فکر من بودی.
برای همه وقت هایی که برایم شادی آوردی.
برای همه وقت هایی که به تو احتیاج داشتم و تو با من بودی.
برای همه وقت هایی که دلتنگم بودی.
برای همه وقت هایی که به من دلداری دادی.
برای همه وقت هایی که در چشمانم نگریستی و صدای قلبم را شنیدی.
به خاطرهمه این ها، هیچ وقت فراموش نکن که:
همیشه برای گوش دادن به حرف هایت آمادگی دارم.
همیشه پشتیبانت هستم.
من مثل کتابی گشوده برایت خواهم بود.
فقط کافی است چیزی از من بخواهی، بلافاصله از آن تو خواهد شد.
می خواهم اوقاتم را در کنار تو باشم.
من کاملاً به تو اطمینان دارم و تو امین من هستی.
در دنیا تو از هر چیزی برایم مهمتر هستی.
همیشه دوستت دارم، چه به زبان بیاورم چه نیاورم.
همین الان در فکر تو هستم.
تو همیشه برای من شادی می آوری به خصوص وقتی که لبخند بر لب داری.
من همیشه برای تو این جا هستم و دلم برایت تنگ است.
هر وقت که احتیاج به درد و دل داشتی روی من حساب کن.
تو در تمام ضربان های قلبم حضور داری.
من رویایی دارم ، رویای آزادی رویای یک رقصِ بی وقفه از شادی
من رویایی دارم ، از جنس بیداری رویای تسکین این درد تکراری
درد جهانی که از عشق تهی میشه دردِ درختی که میخشکه از ریشه
درد زنِایی که محکوم آزاررررن
تعبیرِ این رویا درمون دردامه ... درمون این دردا تعبیر رویامه
رویای من اینه دنیای بی کینه ... دنیای بی کینه رویای من اینه
من رویایی دارم ، رویای رنگارنگ ... رویای دنیایی سبزو بدون جنگ
من رویایی دارم که غیرممکن نیست ... دنیایی که پاکه از تابلوهای ایست
دنیایی که بمبو موشک نمیسازه ... موشک روی خواب کودک نمیندازه
دنیایی که تو اون زندونا تعطیلن ... آدمها به جرم پرسش نمیییییییییییییییییمیرن
-یه مدینه
-یه بقیعه
-یه امامی که حرم نداره
-مسلمون ها
-کسی نیست تا
-روی قبرش یه دونه شمع بذاره
-دل بیتاب
-دیگه شد آب
-که تو آفتاب
-نه سایه بونی داره
-نه یه خادم
-نه یه زائر
-نه کنارش یه روضه خونی داره
-امون ای دل، امون ای دل
-امون ای دل؛ امون از غریبی
دین از تو پدیدار شده حضرت صادق
شیعه ز تو بیدار شده حضرت صادق
از مکتب تو جن و ملک علم گرفتند
انسان ز تو دیندار شده حضرت صادق . . .
به کسی که دوستش داری بگو که چقدر بهش علاقه داری ...
و چقدر در زندگی برایش ارزش قائل هستی
چون زمانی که از دستش بدی
مهم نیست که چقدر فریاد بزنی
او دیگر صدایت را نخواهد شنید !!!!!!
او دیگر صدایت را نخواهد شنید !!!!!!
بــه خـــاطـرش
مـــانـدن را تـحـمــل کن....
رفتن از دست "همـــه" برمی آید ......
آلفرد نوبل از جمله افراد معدودی بود که این شانس را داشت تا قبل از مردن، آگهی وفاتش را بخواند! حتما می دانید که نوبل مخترع دینامیت است. زمانی که برادرش لودویگ فوت شد، روزنامهها اشتباهاً فکر کردند که نوبل معروف (مخترع دینامیت) مرده است. آلفرد وقتی صبح روزنامه ها را میخواند با دیدن آگهی صفحه اول، میخکوب شد: "آلفرد نوبل، دلال مرگ و مخترع مرگ آور ترین سلاح بشری مرد!"
آلفرد، خیلی ناراحت شد. با خود فکر کرد: آیا خوب است که من را پس از مرگ این گونه بشناسند؟
سریع وصیت نامهاش را آورد. جملههای بسیاری را خط زد و اصلاح کرد. پیشنهاد کرد ثروتش صرف جایزهای برای صلح و پیشرفتهای صلح آمیز شود.
امروزه نوبل را نه به نام دینامیت، بلکه به نام مبدع جایزه صلح نوبل، جایزههای فیزیک و شیمی نوبل و ... میشناسیم. او امروز، هویت دیگری دارد.
یک تصمیم، برای تغییر یک سرنوشت کافی است!
*نظرای قشنگتون یادتون نره*
تونل ها ثابت کردند که حتی در دل سنگ هم ، راهی برای عبور هست ...
موفقیت در زندگی، مرهونِ اراده است، نه مغز.
- اقبال لاهوری
عشق مثل عبادت کردن می مونه؛
بعد از اینکه نیت کردی دیگه نباید به اطرافت نگاه کنی ...
سلام حضرت دلبر... 
سلام قرص قمر
زمین، که لطف ندارد...
از آسمان چه خبر؟
تا توانی به دانش گرای
بود آبرویت به هر دو سرای
من هرگز شکست نخورده ام، بلکه راه هایی را کشف کرده ام که به آن چیزی که می خواهم منجر نمی شوند. - توماس ادیسون
Someone has written these beautiful words. Must read and try to understand the deep meaning of it.
They are like the ten commandments to follow in life all the time.
شخصی این کلمات زیبا را نوشته است. باید آنها را خواند و معنای عمیق آنها را درک کرد.
آنها همچون ده فرمان هستند که باید در زندگی همواره مورد تبعیت قرار بگیرند.
1] Prayer is not a "spare wheel" that you pull out when in trouble,
but it is a "steering wheel" that directs the right path throughout.
دعا لاستیک یدک نیست که هرگاه مشکل داشتی از ان استفاده کنی
بلکه فرمان است که راه به راه درست هدایت می کند.
.
ادامه رو از دست ندهید!
تا جایی که فهمیدهام قرار نبوده اینقدر وقتمان را در
آخورهای سرپوشیدهی تاریک بگذرانیم به جای چریدنِ زندگی و چهار نعل
تاختن در دشتهای بیمرز.
قرار نبوده تا نم باران زد دستپاچه شویم و زود چتری از جنس پلاستیک روی
سر بگیریم مبادا مثل کلوخ آب شویم.
قرار نبوده اینقدردور شویم و مصنوعی، ناخنهای مصنوعی، خندههای مصنوعی،
آوازهای مصنوعی، دغدغههای مصنوعی.
. ..
**دم دوستم گرم با این مطلب زیبا **
کودکی به پدرش گفت: «پدر دیروز سر چارراه حاجی فیروز رو دیدم
بیچاره! چه اداهایی از خودش در می آورد تا مردم به او پول بدهند،ولی پدر،من خیلی از او خوشم آمد،نه به خاطر
اینکه ادا در می آورد و می رقصید،به خاطر اینکه چشم هایش خیلی شبیه تو بود …»
از فردا،مردم حاجی فیروز را با عینک دودی سر چارراه می دیدند …
خوشا این زندگانی را